1

شهداء شرمنده ایم که هیچ جانبازا از شماهم شرمنده ایم کلا

باید نگاه کرد درک کرد

تراشیدن سر در ایام حج توسط خوده جانبازان

دو نفر رو یک دست

این عکس درد دارد ...........غم دارد...... سوز دارد.......... اشک دارد ..........خدایا مارا شرمنده شهدا و جانبازان نکن.....

عكاس : امین نظری

بیاد جانباز شیمیایی شهید « ناصر سلطانی فرد »

شرمنده ایم

گزارشی از زندگی جانبازی که تنها دارایی اش عکس هایش است

حاج خدر دستش را برد زیر بالشتش، انتظار بیرون آوردن هر چیزی را داشتم به جز عکس قدیمی و کوچک امام...

به بهانه تشییع پیکر مطهر جانباز شیمیایی ، شهید "ابراهیم مهران راد"

درودبر تمام فرشتگانگی که سال ها پروانه وار شاهد آب شدن شمع سوزان همسران جانبازشان بودند.

درود بر سرکار خانم "شیرین جافر" همسر شهید سرافراز "ابراهیم مهران راد" جمعی لشکر 58 ذوالفقار نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران.

همسر فداکار این شهید می گوید: همسرم 15 سال بود که به دلیل حادشدن وضعیت جسمانی اش با دستگاه تغذیه می کرد و هرگز طعم غذا را نچشید و در این مدت تنها تفریحش این بود که با آمبولانس برای معالجه به بیمارستان برود!

وی در کنار پیکر پاک همسرش طی پیامی خطاب به رهبر فرزانه انقلاب گفت: اماما! سیدحسینی و همتای خمینی، من 15 سال سرباز تو را که شیمیایی شده بود و بارها تلاش می کرد دستگاه را از بدنش قطع کند تا راحت شود نگهداری کردم و به گواه فرماندهان ارتش لحظه ای کوتاهی نکردم. خدا کند امانت دار خوبی بوده باشم. از شما می خواهم شما هم گواهی دهید که این سرباز پیرو شما در نگهداری سرباز جانبازتان کوتاهی نکرده است.

و سلام و درود فراوان بر همه همسران و فرزندان بردبار جانبازان

امیدواریم خداوند شما (جانبازان ورزشکار) را موفق بدارد و کارهایی را که انجام می دهید، در راه خدا قرار بدهد. همین کار شما را هم در راه رضای الهی ان شاءالله این کاری که شما امشب اینجا انجام دادید و همیشه انجام می دهید، عمل صالح است.

بیانات مقام معظم رهبری در دیدار جانبازان (75/6/7 )

تصاویر برای بچه شهید

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

  برچسب: نویسنده: defaemoghadas تاريخ: پنجشنبه 15 اسفند 1392 ساعت: 10:02

در جنگ های نا منظم با شهید چمران تو بستان بخاطر کمبود مهمات از روی زمین روزها تیر جمع می کردیم

فرمانده داشت با شور و حرارت صحبت می كرد. وظایف را تقسیم می كرد و گروه ها یكی یكی توجیه می شدند. یك دفعه یادش آمد باید خبری را به قرارگاه برساند. سرش را چرخاند؛ پسر بچه ای بسیجی را توی جمع دید. گفت: «تو پاشو با اون موتور سریع برو عقب این پیغام رو بده.»

پسر بچه بلند شد. خواست بگوید موتورسواری بلد نیستم، ولی فرمانده آنقدر با ابهت گفته بود كه نتوانست. دوید سمت موتور، موتور را توی دست گرفت و شروع كرد به دویدن. صدای خنده‏ی همه‏ی رزمنده ها بلند شد.

دو تا از بچه ها، غولی را همراه خودشون آورده بودند و های های می خندیدند.

گفتم : «این كیه؟»

گفتند : «عراقی»

گفتم: « چطوری اسیرش كردید ؟ » . . . می خندیدند !!!

گفتند: « از شب عملیات پنهان شده بود ، تشنگی فشار آورده بهش، با لباس بسیجی های خودمان اومده بود ایستگاه صلواتی شربت بگیره، پول داده بود، این طوری لو رفت »

وقتی اسیر شدیم از همه رسانه ها آمده بودند برای مصاحبه و در واقع مانور قدرت و استفاده تبلیغاتی روی اسرای عملیات بود. نوبت یکی از بچه های زرنگ گردان شد. با آب و تاب تمام و قدری ملاطفت تصنعی شروع کردند به سوال کردن.

یکی از مأموران پرسید:

- پسر جان اسمت چیه؟

- عباس.

- اهل کجا هستی؟

- بندرعباس.

- اسم پدرت چیه؟

- به او می گویند حاج عباس!

گویی که طرف بویی از قضیه برده بود پرسید:

- کجا اسیر شدی؟

- دشت عباس!

افسر عراقی که اطمینان پیدا کرده بود طرف دستش انداخته و نمی خواهد حرف بزند به ساق پای او زد و گفت:

- دروغ میگی!

و او که خودش را به موش مردگی زده بود با تظاهر به گریه کردن گفت:

- نه به حضرت عباس!

شب عملیات بود .حاج اسماعیل حق گو به علی مسگری گفت:ببین تیربارچی چه ذکری

میگه که اینطور استوار جلوی تیرو ترکش ایستاده و اصلا ترسی به دلش راه نمیده .

نزدیک تیر باچی شد و دید داره با خودش زمزمه میکنه :دِرِن ، دِرِن ، دِرِن ،...(آهنگ پلنگ

صورتی!)

داشتم تو جبهه مصاحبه می گرفتم کنارم ایستاده بود که یه هو یه خمپاره اومد و

بومممممم..... نگاه کردم دیدم ترکش بهش خورده و افتاده زمین دوربینو برداشتم رفتم

سراغش .بهش گفتم تو این لحاظات آخر زندگی اگه حرفی صحبتی داری بگو...

در حالی که داشت اشهد و شهادتینش رو زیر لب زمزمه می کرد گفت :من از امت شهید

پرور ایران یه خواهش دارم .اونم اینکه وقتی کمپوت می فرستید جبهه خواهشا

پوستشو اون کاغذ روشو نکَنید

بهش گفتم : بابا این چه جمله ایه قراره از تلویزون پخش شه ها یه جمله بهتر بگو

برادر...

با همون لهجه اصفهونیش گفت: اخوی آخه نمی دونی تا حالا سه دفعه به من رب گوجه

افتاده.

فکر کردم که شهید شدم و الان توی بهشتم. اما هنوز حالم جا نیامده که بروم میوه بخورم و

زیر درخت

ها گشتی بزنم. پرستار یک دفعه وارد شد. من هم که فکر می کردم در بهشت هستم. گفتم:

تو

حوری هستی؟ پرستار که فکر کرده بود خیلی زیباست . گفت: بله من حوری هستم. من هم

گفتم:

اگر تو حوری هستی پس چرا این قدر زشتی؟ پرستار عصبانی شد و آمپول را محکم در

دستم فرو کرد.

داخل میدون مین پای دوتا از بچه های تخریب با هم قطع شده بود.تو این گیر و دار داشتن با

هم شوخی میکردن که :« پای منو بده ، پای خودتو بردار ، مواظب باش پات با پای من قاطی

نشه ...!!!»

پشت خاکریز پاسگاه زید بودیم.

صبح بلند شدم دیدم شهید اراکیان قبری رو که برای خوندن نماز شب و عبادتش کنده بود به

سرعت پر میکنه.

-چی شده؟چرا پرش میکنی؟

-دیشب یه عقرب منو تو این قبر زده،دیگه تو هیچ قبری نمیخوابم!

بچه ها سر به سرش میذاشتن که تو با این وضع بعده شهادت میخوای شب اول قبر چیکار

کنی؟!!

همه برن سجده..!!!

شب سیزده رجب بود. حدود 2000 بسیجی لشگر ثارالله در نمازخانه لشگر جمع شده بودند.

بعد از نماز محمد حسین پشت تریبون رفت و گفت امشب شب بسیار عزیزی است و ذکری دارد که ثواب بسیار دارد و در حالت سجده باید گفته شود. تعجب کردم! همچین ذکری یادم نمی آمد! خلاصه تمام این جمعیت به سجده رفتند که محمد حسین این ذکر را بگوید و بقیه تکرار کند. هر چه صبر کردیم خبری نشد. کم کم بعضی از افراد سرشان را بلند کردند و در کمال ناباوری دیدند که پشت تریبون خالی است و او یک جمعیت 2000نفری را سر کار گذاشته است.

بچه ها منفجر شدند از خنده و مسئولان به خاطر شاد کردن بچه ها به محمد حسین یک رادیو هدیه کردند!

توی همه آنهایی که مرا بخاطر کم سن وسالی اذیت می کردند یکی خیلی مرا سوزاند. هیچ وقت یادم نمی رود.

آمد جلوی همه خیلی آرام و ساده و بدون کنایه گفت :"تو اگر شهید بشوی آن دنیا یک بچه حوری گیرت

می آید."

رفتم اسم بنویسم برای اعزام به جبهه

گفتند سنّت کمه

یه کم فکر کردم

یه راهی به ذهنم رسید...

... رفتم خونه و شناسنامه خواهرم رو برداشتم

« ه » سعیده رو با دقت پاک کردم شد سعید

این بار ایراد نگرفتند و اعزامم کردند

هیچ کس هم نفهمید

از آن روز به بعد دو تا سعید توی خونه داشتیم

تازه اومده بود جبهه

یه رزمنده رو پیدا کرده بود و ازش می پرسید:

وقتی توی تیررس دشمن قرار می گیری ، برا اینکه کشته نشی چی میگی؟

اون رزمنده هم فهمیده بود که این بنده تازه وارده

شروع کرد به توضیح دادن:

اولاْ باید وضو داشته باشی

بعد رو به قبله و طوری که کسی نفهمه باید بگی:

اللهم الرزقنا ترکشنا ریزنا بدستنا یا پاینا و لا جای حساسنا برحمتک یا ارحم الراحمین

بنده خدا با تمام وجود گوش میداد

ولی وقتی به ترجمه ی جمله ی عربی دقت کرد ، گفت:

اخوی غریب گیر آوردی؟

خمپاره ۶۰ ............................... عزرائیل

بسیجی .................................... آهنربا

دوشکا ................................... بلبل خط

کلاشینکف ....................... کلاغ کیش کن

قاطر .................................... ترابری ویژه

مین ضد نفر گوجه ای ..................... پابوس

نماز شب ................................ پا لگد کن

آفتابه ......................................... تک لول

مواد شیمیایی ........... شمر بن ذی الجوشن

اسیر شده بودیم

قرار شد بچه ها برا خانواده هاشون نامه بنویسن

بین اسرا چند تا بی سواد و کم سواد هم بودند که نمی تونستن نامه بنویسن

اون روزا چند تا کتاب برامون آورده بودن که نهج البلاغه هم لابه لاشون بود

یه روز یکی از بچه های کم سواد اومد و بهم گفت:

من نمی تونم نامه بنویسم

از نهج البلاغه یکی از نامه های کوتاه امیرالمومنین علیه السلام رو نوشتم روی این کاغذ

می خوام بفرستمش برا بابام

نامه رو گرفتم و خوندم

از خنده روده بُر شدم

بنده خدا نامه ی امیرالمومنین علیه السلام به معاویه رو برداشته و برای باباش نوشته بود ...

از بچه های خط نگهدار گردان صاحب زمان الزمان(عج)بود.

میگفتند شبی به كمین رفته بود كه صدای مشكوكی شنید.

با عجله به سنگر فرماندهی برگشت و گفت:

بجنبید كه عراقی اند شاید نیروهای خودی باشند ؟

گفته بود: نه بابا با گوش های خودم شنیدم كه عربی سرفه می كردند.

و عراقیها از خواسته مان سر در نیاورندپشت بی سیم باید با کد حرف می زدیم. گفتم :" حیدر حیدر رشید " چند لحظه صدای فش فش به گوشم رسید . بعد صدای کسی آمد :

- رشید بگوشم.

- رشید جان حاجی گفت یک دلبر قرمز بفرستید!

-هه هه دلبر قرمز دیگه چیه ؟

-شما کی هستی ؟ پس رشید کجاست ؟

- رشید چهار چرخش رفته هوا . من در خدمتم.

-اخوی مگه برگه کد نداری؟

- برگه کد دیگه چیه؟ بگو ببینم چی می خوای؟

دبدم عجب گرفتاری شده ام. از یک طرف باید با رمز حرف می زدم از طرف دیگر با یک آدم شوت طرف شده بودم .

- رشید جان از همانها که چرخ دارند!

- چه می گویی ؟ درست حرف بزن ببینم چه می خواهی ؟

- بابا از همانها که سفیده.

- هه هه نکنه ترب می خوای.

- بی مزه! بابا از همانها که رو سقفش یک چراغ قرمز داره.

- د ِ لا مصب زودتر بگو که آمبولانس می خوای!

کارد می زدند خونم در نمی آمد. هر چه بد و بیراه بود به آدم پشت بی سیم گفتم.

پسرك صدای بز را از خود بز هم بهتر درمی آورد.

هر وقت دلتنگ بزهایش میشد، می رفت توی یك سنگر و مع مع می كرد.

... یك شب ، هفت نفر عراقی كه آمده بودند شناسایی،

با شنیدن صدای بز ، طمع كرده بودند كباب بخورند.

هر هفت نفر را اسیر کرده بود و آورده بود عقب.

توی راه هم كلی برایشان صدای بز درآورده بود.

می گفت چوپانی همین چیزهایش خوب است.

جثه اش خیلی كوچك بود.

اوایل كه توی سنگر می خوابید،

بعضی شب ها توی خواب و بیداری می گفت:

«مامانی! آب... مامانی! آب...»؛ بچه ها می خندیدند

و یك لیوان آب می دادند دستش. صبح كه بیدار می شد

و بچه ها جریان را می گفتند، انكار می كرد.

یواشكی رفته بود ثبت نام.

وقتی برای تحقیق آمده بودند،

مادرش كه فهمیده بود،

خانه ی روبرویشان را نشان داده بود

و گفته بود آن همه كبوتر را می بینید؟

برای پسر من است. او اصلا آدم درست

و حسابی نیست؛ كفترباز است. آنها هم قبولش نكردند.

وقتی فهمید، رفت بسیج و توضیح داد؛ ولی دیگر دیر شده بود. ماند تا اعزام بعدی.

سال 66 برای اعزام به ستاد مربوطه رفتم ولی از سنم ایراد گرفتند،

گفتم: من نیروی ایمان و عشق دارم و شما آن را نمی بینید.

می خواهم همسنگر « حسین فهمیده » باشم

تا روز قیامت یقه ما بچه های سیزده ساله را نگیرد.

- خلاصه با زبان ریختن و پارتی بازی رفتم جبهه.

موقع عملیات که شد و می خواستند نیروها را از "دزفول" به غرب ببرند

دوباره سن و سال اسباب درد سرمان شد.

به مسئول پنجاه ساله ای که می گفت شما نمی خواهد بیایید گفتم:

شما اگر مهمان منزلتان بیاید گل پژمرده را جلویش می گذارید

یا غنچه تازه شکفته و شاداب را. (فهمید چه می خواهم بگویم) گفت:

حالا دیگر ما پژمرده شده ایم! امان از زبان شما بسیجیها. دیگر چیزی نگفت.